Κοριτσάκια – Κοριτσάκια

     

     

     

      

     

     

     

     

     

Next door Girls

Κορίτσια της διπλανής πόρτας  !

 

     

     

     

     

     

     

   

 

 

[…] Ο μεσήλιξ ναυτικός, ατενίζων και αυτός τό μέγα σκάφος και προσποιούμενος ότι τό πλοίον απορροφούσε όλην τήν προσοχήν του, εξηκολούθει να πιέζη το εν πλήρει στύσει πέος του επί τών γλουτών τής παιδός. Παρ’ όλην όμως τήν έντονον προσήλωσιν τού βλέμματός του επί τού θαλασσίου κολοσσού, τό πρόσωπον και —αν επρόσεχε κανείς— η όλη στάσις του εξέφραζαν εξαιρετικήν λαγνείαν. Τά χείλη του ήσαν ανοικτά, οι οφθαλμοί του έλαμπαν, οι ρώθωνές του επάλλοντο, τά γόνατά του ήσαν ελαφρώς κεκαμμένα, ενώ τό κάτω μέρος τής κοιλίας του και τό άνω μέρος τών μηρών του μετεκινούντο εις σχεδόν αόρατους, ένεκα τού συνωστισμού, άλλα σταθεράς κινήσεις

ηδυπαθούς προστριβής, δια τών οποίων περιφέρων και τρίβων τήν ψωλήν του, οτέ μεν επί τής μιας, οτέ δε επί τής άλλης σφαιρικής παρειάς τού νεαρού κώλου, απελάμβανε ο ναυτικός τούς σφριγηλούς γλουτούς τής ξανθής κορασίδος, εις κινήσεις τών οποίων τήν φύσιν και τήν σημασίαν οι πέριξ ιστάμενοι θεαταί θα ηδύναντο ευκόλως να εννοήσουν, εάν τό μέγα υπερωκεάνειον δεν απετέλει, κατά τήν ώραν εκείνην, ισχυρότατον και ακατανίκητον μαγνήτην, όστις, κυριολεκτικώς, ηχμαλώτιζε τήν προσοχήν και τά εκστατικά βλέμματα της ενθουσιώσης κοσμοσυρροής. Ο φιλήδονος ναυτικός ενθαρρυνόμενος από το γεγονός ότι δεν είχε γίνει αντιληπτός, και αποδίδων τήν έλλειψιν πάσης διαμαρτυρίας εκ μέρους τής κόρης, όχι μόνον εις τήν έξαρσίν της, άλλα και εις τήν πλήρη αθωότητά της, αφού περιήγαγε τήν ψωλήν του επί ολοκλήρου της ελαστικής επιφανείας τών γλουτών της, ήδη προσεπάθει να τοποθέτηση τον ογκώδη ερωτικόν σωλήνα του εις τήν μεταξύ τών δύο αρμονικών ημισφαιρίων τού νεαρού κώλου βαθείαν σχισμήν, ώστε, τρίβων και πιέζων τήν ψωλήν του εκεί, να εκσπερματίση εντός τής περισκελίδος του, επωφελούμενος της εξάρσεως και τής αθωότητος τού κορασίου.

Ανύποπτος πάντοτε η μικρά Ελληνίς εξηκολούθει να εκφράζη εις τήν παιδαγωγόν τόν θαυμασμόν της δια τό μέγα πλοίον, ζητούσα να μάθη διαφόρους λεπτομερείας. Η διδασκάλισσα, με τό βλέμμα προσηλωμένον κατά ονειροπόλον τρόπον εις τό υπερωκεάνειον, καίτοι δεν ήτο εις θέσιν να απάντηση εις όλας τάς ερωτήσεις, έλεγε εις τήν μαθήτριάν της όσα εγνώριζε περί τού πλοίου.

« Αχ, Θεέ μου ! » επανέλαβε εν τέλει η παίς. « Ας ήτο δυνατόν να διαρκέση τό ταξίδι μας δύο ή τρείς μήνες! »

Την ιδίαν στιγμήν, κατά αληθώς περίεργον σύμπτωσιν, η νεαρά μελλόνυμφος, χωρίς να γνωρίζη έστω και μίαν λέξιν τής ελληνικής γλώσσης, και συνεπώς μη έχουσα υπ’ όψιν της τι είπε η πλησιέστατα προς αυτήν ισταμένη Ελληνίς, εστράφη προς τόν σύντροφόν της και είπε εις τήν αγγλικήν:

 « Ω, Χάρρυ! Να ήξευρες πόσο θα ήθελα να μη φθάσωμε γρήγορα στη Νέα

Υόρκη! θα είναι τόσο ωραίο τό γαμήλιο ταξίδι

μας με αυτό τό θαυμάσιο καράβι, που θάθελα να διαρκέση τουλάχιστον ένα

χρόνο! »

« Ω γλυκυτάτη μου ποιητική ψυχή! » ανεφώνησε με περιπάθειαν ο μνηστήρ

της.

Η νεαρά Αγγλίς επίεσε απαλά τόν βραχίονα τού συνοδού της και τόν εκοίταξε

με άπειρον τρυφερότητα, με τά μεγάλα νοσταλγικά της μάτια. Έμπλεως πάθους

ο μνηστήρ ήρπασε τήν δεξιάν της και τήν ησπάσθη εις τά δάκτυλα. Ήτο

καταφανές ότι οι δύο νέοι ήσαν παραφόρως ερωτευμένοι.

Εν τώ μεταξύ, ο λάγνος ναυτικός, βλέπων ότι, τόσον η παιδίσκη, όσον και η παιδαγωγός, ουδόλως είχαν αντιληφθεί τι έκαμνε, προέβη εις νέον τόλμημα. Προσποιούμενος ότι απωθεί με τήν αριστεράν παλάμην του κάποιον ιστάμενον προ τής μικράς Ελληνίδος εντός τού πλήθους θεατήν, ώστε να μη συνθλίβεται, δήθεν, ο ίδιος υπέρ τό δέον εις τά νώτα της, ο φιλήδονος άνθρωπος έψαυσε με τήν ράχιν τής χειρός του τά σφύζοντα μαστίδια τής κορασίδος, χωρίς να φαίνεται ότι έπραττε τούτο επίτηδες. Ταυτοχρόνως, προς μεγίστην χαράν του, επετύγχανε να θέση, επιτέλους, τό προς τά άνω εστραμμένον υπό την περισκελίδα πέος του εις τήν σχισμήν τού κώλου τής παιδός, όπου αμέσως ήρχισε να τό πιέζη. Σχεδόν συγχρόνως, η Αγγλίς μελλόνυμφος είπε εις τον μνηστήρα της:

« Ποτέ στη ζωή μου, Χάρρυ, δεν ωνειρεύθηκα για τό ταξίδι μας ένα τόσο ωραίο

και τόσο μεγάλο σκάφος! »

« Και όμως, αγάπη μου, υπήρχε ήδη όταν έγιναν οι αρραβώνες μας. Η δε

ναυπήγησίς του ήρχισε τότε που γνωρισθήκαμε. »

« Ναι… Ναι… » εψιθύρισε η νεαρά Αγγλίς. « Υπάρχουν απίστευτες συμπτώσεις, υπάρχουν αφάνταστοι οιωνοί! »

Μόλις εξήλθε εκ τών χειλέων τής ερωτευμένης νεανίδος αυτή η φράσις,

ηκούσθη μία οξεία φωνή. Η μικρά Ελληνίς, ατενίζουσα πάντοτε τό μέγα πλοίον εξέφραζε τόν θαυμασμόν της.

« Κοιτάξτε! Κοιτάξτε, δεσποινίς Μαρία! Κοτζάμ βαπόρι περνά κοντά στην

πλώρη τού “Μεγάλου Ανατολικού”, και εν τούτοις φαίνεται μπροστά του σαν

μικρή βαρκούλα! Είναι κάτι αφάνταστο, κάτι απίστευτο!… Αχ, πότε θα

μπαρκάρουμε, δεσποινίς Μαρία;»

Πράγματι, τήν στιγμήν εκείνην, ένα άλλο πλοίον περίπου 1. 000 τόννων,

διερχόμενον προ τού σημαιοστολίστου κολοσσού, έδιδε ζωηρόν ανάγλυφον εις τήν τεραστίαν διαφοράν που εχώριζε τόν χαλύβδινον γίγαντα από όλα τά άλλα σκάφη.

Η μικρά Ελληνίς, εν τή εξάρσει της, χοροπηδούσε τώρα επί τόπου, αυξάνουσα τοιουτοτρόπως τήν ηδονήν του πιέζοντος τήν ψωλήν του εις τήν σχισμήν του κώλου της ναυτικού, όστις, επωφελούμενος πάντοτε τής εξάρσεώς της, ήρπασε έξαφνα τό αριστερόν βυζέττον της και τό έσφιξε δυνατά, ενώ, δια των σχεδόν αοράτων άλλα ισχυρών ωθήσεών του, έσπρωχνε με ακόμη μεγαλυτέραν δύναμιν τήν εκ τών κάτω προς τά άνω κινουμένην, ως νευρόσπαστον, εν τώ ενθουσιασμώ της, ωραίαν παιδίσκην και επίεζε τό ούτως αυνανιζόμενον ογκώδες ερωτικόν του μόριον, μεταξύ τών ανερχομένων και κατερχομένων σφριγηλών γλουτών της τόσον ζωηρώς και τόσον αποτελεσματικώς, που ασφαλώς θα εξετόξευε τό σπέρμα του εντός ολίγου.

Όμως η εκσπερμάτωσις δεν έλαβε χωράν, διότι αι τελευταίαι ωθήσεις τού φιληδόνου ανδρός υπήρξαν τόσον ισχυραί, που η μικρά Ελληνίς συνεκρούσθη βιαίως με τόν προ αυτής ιστάμενον θεατήν, επάνω από τούς ώμους τού οποίου έβλεπε τό μέγα πλοίον. Η ψωλή τού ναυτικού εξετοπίσθη προς στιγμήν από την οπισθίαν σχισμήν τής κόρης και εχαλαρώθη η επαφή τής παλλόμενης πούτσης του με τόν στρογγυλόν της κώλον.

Η παίς, νομίζουσα ότι παν ό,τι συνέβη ωφείλετο εις τά σκιρτήματά της, εζήτησε συγγνώμην από τόν ιστάμενον προ αυτής θεατήν, έπειτα, στρεφόμενη προς τόν λάγνον ναυτικόν και μειδιώσα επιχαρίτως, εζήτησε και από αυτόν συγγνώμην. Ο ηδονιζόμενος ανήρ δεν έχασε τήν ψυχραιμίαν του, και επωφελούμενος τής αγαθής του τύχης και τού γεγονότος ότι η παιδαγωγός εφαίνετο ρεμβάζουσα και υπεκρίνετο αφηρημενη εις τάς ερωτήσεις που τής έθετε εκ νέου η μαθήτριά της, ετοποθέτησε άλλην μίαν φοράν τόν εξωγκωμένον πούτσον του μεταξύ τών γλουτών τής κόρης, και, μένων κολλημένος επ’ αυτών, ήρχισε να τρίβη και να πιέζη τό γεννητικόν του όργανον εις τήν σφικτήν σχισμήν τών δύο ελαστικών ημισφαιρίων, αποφεύγων τήν φοράν αυτήν να ψαύση τά τιτθία της, ώστε να μην εφελκύση κανενός την προσοχήν […]

 

Απόσπασμα από το βίβλο «Ο μέγας Ανατολικός» του Ανδρέα Εμπειρικού

Real Girls